زخم پوش هوشمند با قدرت ترمیم بالا

طب‌تولید- یک چهارم مردم جهان از زخم‌های مزمنی رنج می‌برند که به طور کامل بهبود نمی‌یابند و میلیاردها دلار در سال هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی برای درمان آنها صرف می‌شود این هزینه ها در کنار سایر هزینه ها برای رفاه بیماران به حد سرسام آوری بالا می‌رود.

تحقیقات جدید به رهبری توماس جی واتسون از کالج مهندسی و علوم کاربردی دانشگاه بینگهامتون، گامی اولیه را به سوی درک بهتر فرآیند بهبود زخم از طریق بانداژهای هوشمند برداشته است. در مقاله ای که در ACS Sensors منتشر شده است، متیو براون، دارای مدرک دکترا و استادیار از دپارتمان مهندسی پزشکی، پلتفرمی برای مراقبت از زخم بدون چسب، قابل کشش و نفوذپذیر را پیشنهاد کرده است که دارای چندین حسگر برای ارائه داده های اگوزدا (اصطلاح پزشکی برای ترشح زخم) در زمان واقعی است. یک عنصر گرم‌کننده نیز زخم ها را در دمای بهینه نگه می دارد.

بینگهامتون دکر و نانسی کرچنر، پرستار متخصص در مراقبت از زخم در مرکز پزشکی UHS Wilson در شهر جانسون سایر افرادی بودند که در این تحقیق کارن براون مربی بالینی در کالج علوم پرستاری و بهداشتی را همراهی کردند. صندوق همکاری UHS و صندوق تحقیقاتی کالج واتسون نیز از این مطالعه بسیار مهم حمایت مالی کرده است.

 براون درباره نحوه عملکرد این زخم پوش هوشمند گفت: «ما می ‌خواستیم از آن این پوشش زخم به‌ طور خاص برای نظارت بر مراقبت از زخم استفاده کنیم. این به طور بالقوه می ‌تواند برای آن دسته از بیماران پرخطر مفید باشد. زخم پوش‌های بدون چسب خطر پارگی پوست را کاهش می دهد. زمانی که یک چسب قوی روی زخم باز گذاشته شود و بافت بهبود یافته مجدد همراه با چسب برداشته شود امکان ایجاد شکاف یا پارگی مجدد پوست وجود دارد ولی این روش از ایجاد پارگی دوباره جلوگیری می کند. روش فعلی پزشکی این است که پزشکان و پرستاران زخم ها را بررسی کنند تا ببینند که آیا عفونت قابل مشاهده ای وجود دارد یا خیر. البته این روش هم به دور از خطا نیست به خصوص در مورد زخم های مزمن، که در مرحله التهابی گیر می کنند و هرگز به درستی بسته نمی شوند.

براون گفت: «ما با کمبود تحلیل درباره این نوع زخم ها مواجهیم. اما امیدواریم که این فناوری‌ها بتوانند به رفع این مشکل کمک کنند. نگاهی به تجزیه و تحلیل زمان واقعی این بیومارکرهای التهابی مانند لاکتات، گلوکز، سطح اکسیژن یا pH می تواند به ما در درک بهتر چگونگی پیشرفت این زخم ها کمک کند.»

براون که اکنون برای شرکت Dexcom که دستگاه‌هایی برای پایش مدام قند خون تولید می‌کند کار می‌کند،‌ این تحقیق را نقطه اوج مطالعات خود در دوره دکترا در بینگامتون می‌داند که شامل مواد بهتری برای حسگرهای زیستی پوشیدنی و فرآیند تبدیل سی دی های قدیمی به حسگرها بود. با این حال، هم او و هم کوح می گویند که قبل از اینکه باندهای هوشمند در بیمارستان ها یا برای عموم مردم در دسترس باشند، تحقیقات بیشتری لازم است. آزمایش در شرایط آزمایشگاهی به وضوح با درمان بیماران با استفاده از اطلاعاتی که دستگاه ها ارائه می‌دهند متفاوت است. کوح گفت: «صنعت مراقبت از زخم بسیار علاقه مند به توسعه این نوع سیستم‌های حسگر هوشمند است، اما آنها می‌دانند که توسعه حسگرها باید در ابعاد زیادی انجام شود. شاید دستگاه‌های اولیه در این زمینه چیزهای بسیار ساده‌ای مانند دمای بیمار را حس کنند. اما حسگرهای الکتروشیمیایی سریع، با آنچه اکنون می‌توانیم به آن دست پیدا کنیم کمی فاصله دارند. »